A było to tak: Tamara, Maciej Rayzacher i ja wpadliśmy na ten pomysł w ostatniej chwili. Szykowaliśmy dla bezdomnych dom w Bulowicach, udostępniony nam przez SS. Zmartwychwstanki. Kochani, to były czasy pionierskie. Nic nigdzie wtedy nie było. Nie mówiąc o pieniądzach. Umówiliśmy się z paniami z baru na antresoli dworca, że zamkną na 2 godziny salę dla klientów, a dyrekcja dworca zaprosi gości przez megafony. Nie wiem, skąd Maciek wytrzasnął jakieś pieniądze, w każdym razie panie przygotowały śledzie, barszcz, kapustę. Były też ciasta. Oczywiście choinka, opłatek i kolędy. Zgromadziło się prawie 150 bezdomnych. Pamiętam pana, który się rozpłakał, bo od lat nie jadł na białym obrusie. I tego wieczoru zaprosiłyśmy naszych gości do Bulowic. Wsiadłyśmy z Tamarą w nocny pociąg do Bielska. Rano byłyśmy na miejscu, a zaraz za nami weszli pierwsi mieszkańcy. Ela, Sławek, Zbyszek, Wiesiek. I to był początek tej przygody.

Dziś nie sposób spamiętać imion i twarzy tych ponad 16 tysięcy ludzi, którzy u nas gościli. Krok po kroku powstawały nowe domy. Jest ich teraz 7. Czas idzie do przodu, a statystyki pokazują, że ciągle są one potrzebne.

Powstawały dzięki ciężkiej pracy i zaangażowaniu setek ludzi: członków Wspólnoty, samych bezdomnych, przyjaciół, wolontariuszy, ofiarodawców. Wielu już nie żyje. Wielu dołożyło swoją cegiełkę i poszło dalej. Pamiętamy o wszystkich i ogarniamy modlitwą.                    s.Małgorzata Chmielewska