Polska, sobota 5 kwietnia 2003r., wykład Pascala dla ekipy Chleba Życia

ADORACJA I CIERPIENIE

         Siostra Małgorzata zaproponowała mi, abym mówił o Adoracji i o cierpieniu, a wydaje mi się, że to ważna kwestia dla nas wszystkich, ponieważ w życiu, jakie prowadzimy w Chlebie Życia, często się z tym spotykamy.

         Przede wszystkim z cierpieniem bliźnich, ale ostatecznie sądzę, że ci, którzy są naprawdę zakorzenieni w Chlebie Życia, ci, którzy trwają, są ludźmi, którzy w ten czy inny sposób przeżyli osobiste cierpienie. Jesteśmy razem. Jeśli każdy z nas otworzy swoje serce, odkrywając przeszłość, znajdziemy w końcu kruchość spowodowaną wielkimi cierpieniami. Jest to odczuwalne wśród was, w Polsce.

Każdy z nas ma za sobą niełatwą historię, która czasami powraca do serca, wybucha nanowo.

Tak więc wśród tych, którzy trwają w Chlebie Życia, są dwa rodzaje ludzi. Są ci,którzy tkwią jak zakorzenieni z osobistym cierpieniem, jak z przebitym sercem. W określonym momencie naszego życia zostaliśmy przebici i dało nam to – jeśli chcemy i jeśli trzymamy się Chrystusa – umiejętność odczuwania i przyjmowania cierpień.

         Pewnego razu byłem w Sommervieu. Był sobotni wieczór, położyliśmy się z Marie-Annick wcześnie. Usłyszałem jakiś hałas w korytarzu nadole. Była 11 wieczorem i wszyscy już spali, co jest raczej niespotykane wnaszych wspólnotach.

Pomyślałem,że powinienem wstać, ponieważ dzieje się coś nienormalnego. Zszedłem do klauzury i spotkałem tam grupę ośmiu potężnych i silnych młodzieńców, całkowicie pijanych, którzy postanowili narobić zamętu w klasztorze. Była to grupa punków, którzy chcieli bić się z chrześcijanami. Byłem w piżamie i w pantoflach. Powiedziałem im : „Słuchajcie, ludzie tutaj śpią, pracowaliśmy cały tydzień, więc wyjdźcie ze mną na zewnątrz.” Wyczułem, że chcą się bić, więc powiedziałem : „W gruncie rzeczy chcecie dać ludziom po gębie, tak ?” Przytaknęli.                czytaj dalej...